Rak jelita grubego z przerzutami! Potrzebuję pomocy w dalszym leczeniu!

Zaczęło się od bólu brzucha, osłabienia i problemów jelitowych. Myślałam, że to chwilowe pogorszenie zdrowia, ale badania przyniosły diagnozę raka jelita grubego. Dziś jestem po stomii i w trakcie chemioterapii.

Ten ból zmienił wszystko

Coraz częściej bolał mnie brzuch. Czułam się słaba, a problemy jelitowe zaczęły odbierać mi spokój. Próbowałam tłumaczyć to zmęczeniem, wiekiem, zwykłym pogorszeniem formy. To był 2025 rok.

Z czasem jednak coraz trudniej było udawać, że wszystko minie samo. Moje ciało dawało znać, że dzieje się coś poważnego. Trafiłam na badania, a potem usłyszałam, że mam raka jelita grubego.

Operacja i stomia

W listopadzie 2025 roku przeszłam zabieg wyłonienia ileostomii, czyli stomii jelitowej. To był bardzo trudny moment, nie tylko fizycznie, ale też psychicznie. Musiałam nauczyć się funkcjonować z czymś, co całkowicie zmieniło moje ciało i codzienność.

Później pojawiły się także powikłania. Przeszłam nacięcie i drenaż ropnia jamy brzusznej. Do dziś zmagam się z podrażnieniami i stanami zapalnymi skóry wokół stomii.

Leczę się w Narodowym Instytucie Onkologii w Warszawie. Jestem już po 10 cyklach chemioterapii. Badania pokazały częściową odpowiedź na leczenie, ale choroba nadal jest obecna. W płucach widoczne są drobne zmiany przerzutowe, a w jamie brzusznej znajduje się guz pierwotny.

Życie stało się zależne od pomocy

Przed chorobą cieszyły mnie proste, piękne rzeczy. Lubiłam wyszukiwać wyjątkowe ubrania z drugiej ręki i nadawać im nowe życie. Dużo radości dawała mi praca w ogrodzie, kwiaty i tworzenie ciepłego, przytulnego domu.

Dziś moja codzienność wygląda zupełnie inaczej. Jestem bardzo osłabiona po chemioterapii, szybko się męczę i potrzebuję pomocy w podstawowych czynnościach. Mam znaczny stopień niepełnosprawności, a opiekę nade mną sprawuje córka. To ona pomaga mi w przygotowywaniu posiłków, higienie, obsłudze stomii i organizacji codziennych spraw. Bez jej wsparcia nie poradziłabym sobie z tym wszystkim.

Walka codziennie

Każdy dzień wymaga ode mnie siły. Muszę pilnować stomii, zmagać się z osłabieniem, dojazdami do szpitala, kontrolami i niepewnością, co pokażą kolejne badania. Choroba zabrała mi samodzielność, a razem z nią wiele rzeczy, które wcześniej były oczywiste. Zwykłe czynności stały się trudne. Wyjście z domu, podróż do lekarza, przygotowanie posiłku czy zadbanie o higienę wymagają planowania i pomocy drugiej osoby.

Towarzyszy mi też lęk. O leczenie, o przyszłość, o to, ile jeszcze będę miała siły. Mimo wszystko staram się trzymać tej nadziei, która pozwala przejść przez kolejny dzień.

Proszę o wsparcie

Z całego serca proszę o pomoc w dalszym leczeniu.Każde wsparcie daje mi szansę, żeby spokojniej przejść przez leczenie i skupić się na walce o zdrowie.