Ostra białaczka limfoblastyczna! Mój 6-letni syn Tomek walczy o zdrowie!

Guzki

Na ciele mojego syna Tomka, w krótkim odstępie czasu, zaczęły pojawiać się kolejne guzki. Z dnia na dzień było ich coraz więcej. Do tego doszła senność i bóle stawów, których wcześniej nie było.

Kilka dni później otrzymaliśmy pilne skierowanie do szpitala.

Diagnoza

Początkowo lekarze podejrzewali infekcję lub mononukleozę. Czekałam z synem na wyniki, próbując znaleźć w sobie nadzieję, że to nic poważnego. Jednak kolejne badania przynosiły coraz bardziej niepokojące informacje. Okazało się, że syn ma powiększoną wątrobę, śledzionę i węzły chłonne.

Diagnoza przyszła szybko. Ostra białaczka limfoblastyczna.

Leczenie

Dziś jesteśmy w szpitalu na oddziale Hemato-Onkologii Dziecięcej w Szczecinie. To miejsce, którego żaden rodzic nie chciałby poznać, a jednak stało się naszą codziennością.

Leczenie rozpoczęło się od sterydów. Każda podana dawka była promykiem nadziei, że uda się zatrzymać chorobę i dać synowi siłę do dalszej walki. Po kilku dniach lekarze dodali chemioterapię.

Teraz Tomek jest już na drugim protokole leczenia.

Rodzina

Choć większość naszego świata przeniosła się do szpitalnej sali, w domu czeka na Tomka jego 11-letnia siostra. Rodzeństwo, które jeszcze niedawno razem się bawiło i dzieliło codzienność, dziś musi funkcjonować osobno.

Tęsknią za sobą bardzo. Każda rozmowa przez telefon, każda wiadomość i każde spotkanie jest dla nich bezcenne. Tomek często pyta o siostrę, a ona odlicza dni do chwili, kiedy znów będą mogli być razem.

W tym wszystkim ogromnym wsparciem jest babcia i dziadek. To oni pomagają utrzymać codzienność wtedy, gdy nasz świat wywrócił się do góry nogami. Dzięki ich obecności, trosce i poświęceniu mogę być przy Tomku podczas leczenia.

Dziecięca beztroska

Przed chorobą Tomek był pełnym energii, radosnym chłopcem. Uwielbiał spędzać czas z rówieśnikami. Każdy dzień przynosił mu nowe przygody i powody do uśmiechu.

Jedną z jego największych pasji była jazda na rowerze. Kochał aktywnie spędzać czas i cieszyć się dziecięcą beztroską. Dziś bardzo tęskni za kolegami, przedszkolem i chwilami, które jeszcze niedawno były jego codziennością.

Proszę o wsparcie

Dziś codzienność to nie tylko troska o zdrowie Tomka, ale również mierzenie się z ogromnymi kosztami, które stają się coraz większym obciążeniem. Dlatego z całego serca zwracam się z prośbą o wsparcie. Każda okazana pomoc przybliża Tomka do powrotu do zdrowia.