Osteosarcoma! POMÓŻ! Moja córka Natalia potrzebuje wsparcia.

Ból w kolanie

Z końcem zeszłego roku moja córka Natalia zaczęła skarżyć się na ból w kolanie. Początkowo wydawało się, że to coś błahego: przeciążenie, drobny uraz, coś, co minie samo. Ból jednak nie ustępował.

Z czasem pojawił się niepokój, kolejne badania i wizyty u lekarzy. Każda z nich miała przynieść ulgę, a przynosiła coraz większe napięcie.

W końcu usłyszałyśmy diagnozę, która zatrzymała cały świat: Osteosarcoma. Guz kości piszczelowej prawej z przerzutami na płuca.

Leczenie i plan dalszy

Dziś Natalia jest w trakcie chemioterapii.

Przed nią kolejny ważny krok: planowana na lipiec 2026 roku operacja nogi i wstawienie endoprotezy. Po niej ma zostać kontynuowana chemioterapia. W trakcie leczenia pojawiły się niestety powikłania: obustronne zmiany ogniskowe w płucach.

Siostra i brat

Natalia ma starszego brata Kubę, który zmaga się z porażeniem mózgowym. Ich relacja jest wyjątkowa.

Kuba bardzo kocha swoją siostrę. Kiedy Natalia jest w szpitalu, często o nią pyta, a kiedy wraca wszystko się zmienia. W jego oczach pojawia się radość, która mówi więcej niż jakiekolwiek zdania.

Życie w Anglii

Przed chorobą, życie naszej rodziny toczyło się w Anglii. Tam pracowaliśmy z mężem, tam Natalia chodziła do szkoły, przygotowywała się do egzaminów i aplikowała do college’u. Wszystko wydawało się iść swoim spokojnym, zaplanowanym torem. Diagnoza zmieniła wszystko.

Powrót do Polski

Zdecydowaliśmy wrócić do Polski na czas leczenia.

Nie mieliśmy tu swojego domu, ale ogromne wsparcie dała nam rodzina. Zamieszkaliśmy u cioci.

Dziś nasze życie to dojazdy do Warszawy na chemioterapię. 135 kilometrów w jedną stronę, droga pełna zmęczenia, nadziei i ciszy, w której mieści się wszystko, czego nie da się wypowiedzieć.

Konie, wycieczki i przyjaciele

Przed chorobą Natalia była bardzo aktywną nastolatką. Kochała konie. Jazda konna i opieka nad własnym koniem były dla niej czymś więcej niż hobby. To była relacja, odpowiedzialność i przestrzeń, w której czuła się naprawdę sobą.

Uwielbiała też wycieczki z tatą. Wiatr, droga i wspólne chwile, które zostają w pamięci na długo. Do tego rower, który dawał jej poczucie swobody, jakby świat był zawsze na wyciągnięcie ręki.

W domu zostawały spokojniejsze pasje: rysowanie, robótki, małe rzeczy tworzone rękami i wyobraźnią. Między tym wszystkim byli przyjaciele: zwykłe spotkania, rozmowy, bycie razem bez powodu.

Proszę o wsparcie

Dziś nasza codzienność to nie tylko walka o zdrowie Natalii, ale też ogromne koszty, które z każdym tygodniem stają się coraz większym obciążeniem. Dlatego zwracamy się z prośbą o wsparcie. Każda pomoc to dla nas krok bliżej do tego, by Natalia mogła wrócić do zdrowia.